بازی غذای روح کودک، قسمت دوم

در مقاله پیشین به برخی دلایل اهمیت بازی پرداختیم.

در این مقاله نکات بیشتری را درباره بازیهای کودکان به شما خواهیم آموخت.

ویژگی های بازی مفید

مشارکت والدین در بازی:

بازی با کودک یکی از تاثیرگذارترین راه های ابراز محبت است.

در بازی بچه ها با والدین گاهی پدر و مادر وسیله بازی کودک هستند و گاهی خودشان با کودک بازی می کنند.

پدر و مادر اگر حوصله بازی ندارند و نمی‌توانند با اشتیاق بازی کنند بهتر است با زبان خوش کودک را راضی کنند و بازی را به تاخیر بیندازند زیرا در غیر این صورت پیام منفی من”حوصله تو را ندارم ” به کودک انتقال داده میشود.

خود این پیام در دل خود پیام دیگری دارد که آن “من تو را دوست ندارم ” می باشد.

از آنجا که یکی از عوامل احساس امنیت کودک در خانه شاد بودن و رابطه عاطفی اعضای خانواده است.

مشارکت پدر و مادر در بازی باعث احساس امنیت در کودک میشود.

بچه شدن والدین در هنگام بازی

بچه ها به بزرگترهای بچه شده علاقه زیادی دارند.

حضرت علی علیه السلام میفرمایند:

هرکس بچه ای دارد بچگی کند. برای انتقال تمایل خود به بچه ها بهترین کار آن است که در بازی حالت بچگانه به خود بگیرید.

بازی از روی تمایل و اشتیاق می‌تواند منجر به تبعیت کودک و الگوبرداری از شما شود.

بازی

بازی

فعال و همراه با حرکت

کودک به صورت طبیعی دارای انرژی های نهفته زیادی است اما از نگاه والدین جنب و جوش کودکان یکی از معضلات به شمار می‌آید!

یکی از دلایل بی حوصلگی والدین نسبت به فعالیت کودکان، عدم تحرک خود  آنها در زندگی است.

برای مثال زمانی که در اتوبان با سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت می کنید و اتومبیل دیگر با سرعت ۱۲۰ کیلومتر حرکت می کند، سرعت بالای آن را احساس نمی کنید اما اگر در حال سکون از مقابل شما با این سرعت حرکت کند سرعت آن را بسیار بالا می پندارید.

در واقع توقف بزرگترها است که موجب شده حرکت کودکان برای آنها نگران کننده شود.

عدم تخلیه انرژی کودک باعث مشکلاتی چون عصبی شدن آنها میشود.

بچه هایی که اهل شیطنت هستند دل آرامی دارند.

بازیگوشی و فعالیت زمینه ی آرام شدن در دوران نوجوانی و جوانی را فراهم می‌کند.

امام کاظم علیه السلام فرمودند:

بازیگوشی بچه در دوران خردسالی پسندیده است برای اینکه در بزرگسالی بردبار شود، شایسته نیست که کودک حالتی جز اين داشته باشد.

بدون ترس و دغدغه

برخوردهای تند و خشن باعث می شود کودکان بازی های مورد علاقه شان را دور از چشم والدین انجام دهند.

با این حال چون می‌دانند ممکن است دعوا شوند دچار ترس و اضطراب می شوند و این اضطراب لذت بازی را از آنها می گیرد.

انتخابی نه تحمیلی

کودکان اگر مجبور باشند بازی تحمیلی را انتخاب کنند با بی میلی و از سر ناچاری به آن تن می دهند.

بچه ها از دست کسانی که بازی های خاصی را بر آنان تحمیل می کنند ناراحت شده و این ناراحتی را در رفتارشان بروز می دهند.

تنوع

یک بچه چند ماهه ممکن است با یک وسیله خیلی ساده حتی هفته ها بازی کند و خسته نشود.

اما زمانی که کودک راه رفتن را یاد میگیرد میتوان آرام آرام نیاز به تنوع در بازی را در او دید.

انواع بازی های رایانه ای و برنامه های تلویزیون نباید باعث شود به راحتی در مقابل‌شان تسلیم شویم.

در گذشته بچه ها با ابتدایی ترین وسایل بازی های جذابی برای خودشان درست می کردند، البته نقش پدر و مادر در این میان بسیار پررنگ بود.

واقعی و طبیعی

بچه ها بازی با ظروف و تلفن واقعی را به نوع اسباب بازی ترجیح می دهند.

همچنین هرچه طبیعی باشد بیشتر جذاب است مثل گِل بازی به جای خمیربازی.

طبیعی بودن انسان نیاز به اثبات ندارد، همه ی ما نیاز به طبیعت را در وجودمان احساس می کنیم.

از آنجا که بچه ها به اصل خودشان که طبیعی بودن است نزدیک تر هستند، تمایل بیشتری به بازی های طبیعی دارند.

 

زمينه ساز خلاقيت

در بسياري از بازي ها مثل ماشين يا عروسك الكترونيكي، كودك تنها يك دكمه فشار داده و از حركتهاي آن لذت مي برد.

والدين به دليل تميز بودن و نداشتن ريخت و پاش اين وسايل را بيشتر ترجيح مي دهند.

با اين حال كودكان از بازيهايي كه اثر خودشان را در آن ببينند بيشتر لذت مي برند.

قابليت همكاري با ديگران

در اين بازي ها كودك روحيه سازش و همكاري با ديگران پيدا مي كند.

بچه هايي كه فقط بازي فردي انجام مي دهند، بعد از مدتي روحيه ي فردگرايانه پيدا مي كنند و همكاري ديگران را دخالت مي دانند.

در اين بازي ها روحيه ي مديريتي و ولايت پذيري كودكان نيز تقويت ميشود.

نتيجه بخش

وقتي كودك چند ماهه وسيله اي را ميگيرد و رها ميكند يا در دهانش مي كند و مي مكد، شايد در ظاهر نتيجه نداشته باشد اما كنجكاوي اش را ارضا مي كند.

هرچه كودك بزرگ تر شود نتيجه بخش بودن بازي ها برايش مهمتر مي شود.

يعني اينكه اثر كار خود را به طور واقعي ببيند نتيجه بازي به بزرگ شدن شخصيت كودك كمك مي كند.

مثلا به صورت محدود و با احتياط مادر به دخترش اجازه آشپزي بدهد.

در معرض ديد

كودك حتي وقتي به سنين نوجواني و جواني ميرسد دوست دارد بازيهايش در معرض ديد ديگران باشد.

والدين با تشويق ابراز تعجب راهنمايي…مي توانند حس در معرض ديد بودن را به كودك منتقل كنند.

وقتي والدين در زمان نياز كودك به ديده شدن به او بي توجهي كنند، در واقع پيام”براي ما اهميت نداري”را انتقال مي دهند.

بيروني و دروني

گرايش بچه ها به بيرون خانه عيب نيست، عادت افراطي به محيط بيرون خانه عيب است.

براي اجتماعي شدن كودك نيازي به مهدكودك نيست، تامين شرايط بازي با بچه هاي ديگر براي اجتماعي شدن كافي است.

بچه ها دير يا زود با جامعه آشنا مي شوند، پس آشنايي تدريجي با جامعه بك ضرورت است.

بچه هاي خانواده محور وقتي در جامعه كاري برخلاف تربيت خانوادگي مي بينند،خيلي زود آن را به پدر و مادر منتقل مي كنند.

وقتي بچه ها را كوچه مي فرستيم بهتر است از دور مواظبشان باشيم.

وقتي تعداد بچه ها زياد باشد ميل آنها به بيرون خانه كمتر ميشود.

افزايش تجربه

بازي هاي امروز بچه ها اكثرا تجربه افزا نيست.

والدين به اسم كمك كردن نميگذارند فرزندشان اشتباه كند و آن را اصلاح كند.

رقابتي

كودك به چشيدن طعم پيروزي و شكست به معناي رقابتي آن هم نياز دارد.

بچه هايي كه فقط بازي هاي انفرادي يا مشاركتي مي پردازند،ظرفيت شكست را نخواهند داشت؛ همچنين باعث مي شود در سنين بالا رقيبشان را دشمن بدانند.

در بازي هاي رقابتي، ياد ميگيرند رقابت و رفاقت با هم قابل جمع هستند.

 

 

منبع: كتاب منِ ديگرِ ما، نويسنده محسن عباسي ولدي

گردآوری شده توسط سرکار خانم خرازی

 

۱۳۹۷-۷-۱۰ ۱۵:۳۶:۱۹ +۰۰:۰۰